vast in Salina / Death valley

Het fotoalbum voor foto’s vanaf 27-09-2007 http://www.mijnalbum.nl/Album=JWPELOB7
Voor FOTO’s zie http://www.mijnalbum.nl/Album=ZAORXVAR 05/01/06 tot 12/08/06
http://www.mijnalbum.nl/Album=HFAPMCOG vanaf 20/09/06
http://www.mijnalbum.nl/Album=FFRTAFAN vanaf 30/01/2007
http://www.mijnalbum.nl/Album=FEDFHN7N vanaf 5-5-2007
Onze andere website http://home.hetnet.nl/~f2hjadekoe74/
Mensen die vragen hebben stel deze dan op ons mailadres jadekoe@hetnet.nl
Maar ook een gewone, alledaagse mail uit Nederland, genieten we van.

We toeren weer door de Baja, eerst nog een stuk dezelfde weg. Helaas is hier niets anders mogelijk, zelfs niet een piste. In Guerro negro, waar we de Daf hebben laten repareren kopen we nog een 3e accu erbij, dan staan ze alle 3 goed vast en hebben we lekker veel stroom. Een drukke ochtend, accu, Johan zijn gebit laten repareren ( zat 1 tand los ), boodschappen, zekeringen voor de 110 volt omvormer en de was bij de wasserette afgeven en 2 uur later weer ophalen, maar rond 13 uur rijden we dan de camping op. Dezelfde als op de heenweg. Kunnen we goed water bijvullen, op veel plaatsen is dat namelijk brak hier op de baja en de accu’s lekker doorladen, een heerlijke uitgebreide warme douche is ook wel weer eens erg lekker, niet van de snelle afspoel douches die gebruikelijk zijn in de DAF. Daarnaast hebben de hier binnen in de bar en restaurant internet, dus daar maken we lang en uitgebreid gebruik van.N 27.58.070 W 114.01.792.
De volgende dag weer een stuk verder terug, ook weer geen andere mogelijkheid en we komen uit bij een goede overnachtingplek die we ook weer op de heenweg hebben gebruikt. Lekker onderuit en de computer ook weer bijwerken na de nodige downloads van gisteren. N 29.43.782 W 114.41.875, voor de google earth mensen.
En verder gaat het naar het noorden, op de heen weg zijn we vanaf hier het oosten gereden over de hele slechte piste, nu nemen we de westelijke kant, de asfaltweg. We willen nog een baai aandoen die San Quintin heet. Daffie heeft het zwaar vandaag, sterke westelijke wind en bultje op en neer maar hij brengt ons weer waar we wezen willen. We hebben van een stel Canadezen een leuke plek gekregen en het is inderdaad lekker. Dus net voor de lunch houden we het voor gezien en instaleren ons. Het heeft hier de afgelopen nacht, toen wij een klein miezel regentje hebben gehad zwaar geplensd, dus het is lekker blubberig. Daffie was net weer een beetje schoon maar zit nu weer tot hoog onder de blubber. N 30.22.426 W 115.52.107.
We blijven hier een dag hangen en genieten van de Pacific.
Dan weer verder, we willen La Bufadora bezoeken, net onder Ensenada. Het is een groot gat in de rotsen en door de golven die er in rollen komt er iedere keer een grote waterpluim omhoog. Erg leuk maar het geheel is omgeven door toeristische stalletjes. Het is vandaag erg rustig dus worden we door bijna alle verkopers aangeklampt, jekkie. N 31.43.680 W 116.43.097. We vinden na even onderhandelen een P waar we ook de nacht kunnen blijven staan, rustig zal het wel niet zijn maar een gegeven paard……………….
Het blijkt toch een redelijk rustige nacht, dus verder gaan we. We willen de wijnroute rijden, dwars de bergen door. Ten eerste een mooie route ten tweede komen we dan bij een kleinere stad aan de grens met de USA, we hebben namelijk horror story’s gehoord over wachttijden van 5 tot 6 uur aan de andere grensovergangen. Maar we hebben de levensmiddelen ook nog niet op dus willen we nog een stop maken. Het lijkt ons namelijk niet verstandig verse levensmiddelen de USA in te smokkelen. Wie weet wordt Daffie weer compleet gescand en zien ze daarop van alles, net zoals de eerste keer de US in. We vinden een camping die bij een doven school ligt en een goede daad, vrijwillige bijdrage voor overnachten, is misschien ook wel goed in dit land. N 32.06.695 W 116.32.816. er staat een Amerikaan en die is erg geïnteresseerd in de reizen naar zuid Amerika dus kletsen we wat af en geven hem veel info hierover.
Het blijkt dat we nog steeds olie lekkage hebben en we besluiten de olie pan te verwijderen en daar een nieuwe pakking in te zetten. Het handboek geeft aan, los schroeven – oude pakking verwijderen en weer eronder zetten. Nu het heeft wat meer voeten in de aarde. Daffie moet uit de veren om de pan te kunnen verwijderen. Nu zo gezegd zo gedaan maar…….. op het kritieke moment komt de krik er met een gedonder onderuit en ja hoor dat hebben wij weer, de oliepan ……… er zit een barst in. Even zijn we uit het veld geslagen en sprakeloos. Oplossingen zoeken !!!!!! er loopt hier, een soort camping die bij een dovenschool hoort een klusjesman rond. Johan spreekt hem aan en hij zegt geen probleem !!! hij start de auto en vertrekt samen met Johan richting het gehucht iets terug op de route. Een kwartiertje later is Jopie alweer terug met een glimlach op zijn gezicht. Ze kunnen hem hier niet repareren maar in de stad, nog 25 kilometer verder terug wel. Daar wordt de pan heengebracht en als die klaar is weer bij ons afgeleverd. Laten we duimen dat alles goed gaat.
De volgende dag andere klusjes en kletsen. Achter in de middag, jippie de oliepan is terug en ziet er erg goed uit. De man van het andere stel wat hier staat ( heeft redelijk veel verstand van aluminium en auto’s ) staat verbaast dat het er zo netjes uitziet en bied aan om Johan morgen te helpen met het eronder zetten. Niet gek toch ?
Aan het werk, Daffie wordt weer opgekrikt en alles goed schoon gemaakt en ontvet. Nieuwe pakking ertussen en de pan wordt eronder geschoven en weer vast gezet. De olie er weer op en……………… motor laten draaien. Het ziet er allemaal perfect uit, nergens komt meer olie tussenuit. Johan maakt het blok nog weer verder schoon en nu maar hopen dat het allemaal het waard is geweest.
We blijven nog een dag hangen, het andere stel verwacht vrienden die we graag willen ontmoeten, het zijn de auteurs van een van de boeken die we gebruiken voor Mexico. Dus, een wasje, weer internet in het gehuchtje en zo wat meer pruts dingen
Maar aan alles komt een eind we willen nu toch weer vertrekken. We gaan richting de grens met de USA, ongeveer 80 kilometer. We moeten ons maar weer laten verrassen wat deze nu weer in petto heeft. We vinden de grensovergang snel en dan al de eerste verrassing, we moeten niet de gewone grens maar de vrachtwagen grens overgang hebben. Dus achteruit weer terug en de hele weg blokkerend moeten we een andere ingang nemen. Daar vraagt de man als eerste om de invoerpapieren van Daffie, nu zulke papieren hebben we dus niet. Ik stap uit om de Nederlandse papieren te willen laten zien en wordt op zeer onvriendelijk manier terug gebonjourd. Zo van I did not ask you to get out off the car !!!! Dus snel maar weer instappen. Na een lang telefoongesprek worden we verder verwezen naar een andere douane man. Hier gaat Daffie de röntgen door en dan moeten we tussen de grote vrachtwagen, die helemaal gelost moeten worden, gaan staan. We wachten maar in de auto af hoe of wat. Dan komt er een hoge omes aan die Johan de nodige vragen stelt en naar het carnet de passage vraagt. Nu die hebben we niet en als je over land de USA binnenkomt hoef je die ook niet te hebben. Maar dat zeggen we maar niet in die duidelijke bewoording. Uiteindelijk komt de man tot dezelfde conclusie, we hoeven geen carnet te hebben want we zijn via de weg, via Mexico, binnen gekomen ( ja daar moet je voor gestudeerd hebben als je aan de grens van Mexico en de USA staat !!!!!). en mogen we eindelijk verder, ongeveer een uur heeft het geheel geduurd. Dan wordt Daffie nog aan de binnenkant nagekeken, Johan mag de deur open maken en moet dan naast mij, ik moest ongeveer 20 meter van de Daf af gaan staan, gaan staan. Ze stuiteren met 5 man, alsof je dan je kont nog kunt keren en lades open krijgen, naar binnen nadat er gevraagd is of we wat moeten aangeven. We dachten niet zeggen we maar na controle wordt Johan de les gelezen, we hebben nog een fles wodka ( aangebroken ) en dat hadden we moeten zeggen, eigenlijk moesten we de gevangenis in hiervoor, maar hij wilde het voor deze keer door de vingers zien. Viva Amerika !!!! Onze visum zijn nog geldig tot eind maart en we gokken erop om deze te verlengen ergens in het land. Maar we zijn weer binnen, niet te geloven, wat een paranoïde gedoe allemaal. We hobbelen verder en rijden richting het Anza Borrego state park, moet er mooi zijn volgens de boeken. Nu dat is het zeker en er zijn zelfs een soort campings waar je mag overnachten. Hier maken we blij gebruik van en laten het hele gedoe van de grens nog eens de revue passeren. N 32.51.772 W 116.12.853
Verder door het state park richting Salton sea. Een meer dat door een foutje ontstaan is. Bij het graven van een nieuw kanaal ging er wat fout waardoor het water van de Collorado rivier in een dal vloeide en na 2 jaar toen ze het geheel onder controle hadden was er een groot (zout) meer ontstaan wat 70 meter onder de zeespiegel ligt. Hier toen oosten is er een regio waar je ook weer vrij kunt staan. Op 1 punt, Slab city, woont een man die zijn hele leven afval verzameld uit de woestijn in de omgeving. We vinden de plek en zoeken bij de andere honderden camperaars een plekje en worden zeer onvriendelijk welkom geheten door onze buurvrouw, ze hebben een kat en dat kan niet goed gaan met ons Boomertje volgens haar. Nu voor de zekerheid lijnen we Boomer aan, maar ondanks dat krijgt die een steen naar zich toegegooid als die de kat aankijkt. Nu na een heftige woordenwisseling trappen we Daffie aan en zoeken een ander plekje, eigenlijk niet goed om zo te vertrekken maar we hebben geen zin in problemen. We kijken elkaar aan en zeggen welkom in Amerika. N 33.15.706 W 115.27.553. Verder door het state park richting Salton sea. Een meer dat door een foutje ontstaan is. Bij het graven van een nieuw kanaal ging er wat fout waardoor het water van de Collorado rivier in een dal vloeide en na 2 jaar toen ze het geheel onder controle hadden was er een groot (zout) meer ontstaan wat 70 meter onder de zeespiegel ligt. Hier toen oosten is er een regio waar je ook weer vrij kunt staan. Op 1 punt, Slab city, woont een man die zijn hele leven afval verzameld uit de woestijn in de omgeving. We vinden de plek en zoeken bij de andere honderden camperaars een plekje en worden zeer onvriendelijk welkom geheten door onze buurvrouw, ze hebben een kat en dat kan niet goed gaan met ons Boomertje volgens haar. Nu voor de zekerheid lijnen we Boomer aan, maar ondanks dat krijgt die een steen naar zich toegegooid als die de kat aankijkt. Nu na een heftige woordenwisseling trappen we Daffie aan en zoeken een ander plekje, eigenlijk niet goed om zo te vertrekken maar we hebben geen zin in problemen. We kijken elkaar aan en zeggen welkom in Amerika. N 33.15.706 W 115.27.553
De volgende dag een dagje Daffen, we hebben toch nog wat kleinere klusjes in en rond de Daf. Verder lekker genieten van de zon.
Zondag 20 januari 2008-01-21 vandaag zijn we 29,5 jaar getrouwd !!! hoe houden we het uit hé. We toeren verder richting Joshua Tree national park. Een prachtige rit met super uitzichten. De bomen, de joshua tree’s zijn erg apart. Ze hebben de naam te danken aan de oude pioniers die hier door dit dal heen reden en de bomen zo genoemd hebben naar de bijbelse figuur joshua, alsof die met zijn armen omhoog richting hemel staat. We willen op een van de park campings overnachten maar helaas, alle goede plekken zijn bezet en de plekken die over zijn, zijn te kort of te scheef voor Daffie. Dus rijden we maar door en overnachten bij een walmart op de P. het voordeel is dat we goed boodschappen kunnen doen voor de komende dagen als we richting en in Death Valley willen toeren. N 34.07.707 W 116.24.008
na een koude nacht, storm uit het noorden vanuit de bergen starten we daffie en rijden richting Mojave Natinal Preserve. Een prachtig natuurgebied, bijna zo groot als heel Nederland. Ook hier kampen we weer met de hoogte, ’s nachts kan het hier flink vriezen want het is allemaal woestijn gebied. Maar van een park ranger krijgen we een tip, officieel mag je hier alleen overdag staan maar we krijgen fiat om bij de grote sand dunes van Kelso te overnachten. Super van de man denken we. Maar 800 meter hoog en een super uitzicht en een stilte …… je wordt er stil van. Daarnaast ook weer een walhalla voor Boomer die zich weer eens helemaal kan uitleven. N 34.53.178 W 115.43.033
de webasto heeft bijna de hele nacht gedraaid, ja die doet het weer. Vergeten te vertellen, op ons kersteiland stonden we met oa Spanjaarden, die van de Paris-Dakar, die had zijn webasto ook kapot en had veel onderdelen mee genomen de laatste keer dat die thuis was geweest. En daaronder zat het onderdeel die wij kapot hadden. Hebben toen van hem gekregen en sindsdien snorreld ons webasto-tje weer. Maar we vertrekken richting Death valley. Hier is het laagst gelegen punt van heel Amerika. De route erheen is eigenlijk een beetje eentonig, woestijn met zijn langzamerhand bekende struikjes. We nemen een achter ingang, 35 kilometer piste, daffie is weer helemaal in zijn element. We duiken steeds dieper weg, gisteren zaten we nog op ruim 1500 meter nu uiteindelijk, bij Bad water, 86 meter onder zeeniveau. Bad water betekend echt slecht water, de pioniers lieten destijds hun paarden en ezels ervan drinken en dat is ze niet goed bekomen. Maar de uitzichten zijn grandioos, zoveel verschillende kleuren gebergte super. We bekijken zo nog een paar bijzonderheden en wandelen richting een natuurlijke brug. Allemaal ontzettend leuk. Voor de overnachting duiken we een piste in en instaleren ons enkele kilometers van de hoofdroute. Een heerlijk dag. N 36.24.803 W 116.43.475.
We willen naar een afgelegen “camping” waar er warm springs ( natuurlijke warme baden ) zijn binnen het park. Maar we gaan eerst informeren bij de park rangers of het wel verstandig is, nu in de wintertijd. Maar nee hoor, het is prachtig en als het mocht sneeuwen dan zouden we maximaal 3 dagen moeten wachten voordat de pas weer open is, dus geen probleem. Een flinke rit, maar erg mooi. we gaan een pasje over en duiken de vallei in. In de verte zien we in de woestijn natuur al enkele palmbomen staan daar moeten we zijn. Maar het is nog een rit van 3 uur voordat we de “camping” oprijden. We zoeken een leuk plekje en houden het voor gezien voor vandaag. Een zware rit van een dikke 5 uur over soms wel erg slechte pistes. N 36.48.406 W 117.46.
Donderdag 24 januari 2008
Het is niet te geloven !!!!! we zitten inderdaad ingesneeuwd, ja het warmste plekje van Amerika en dan sneeuw, maar gelukkig alleen boven op de pas, dat wordt dus 3 dagen wachten en genieten. We staan met enkele mede slachtoffers en geen contact met de buitenwereld. Er wordt ons gevraagd of we misschien een satelliet telefoon bij ons hebben, maar nee zo luxe hebben we het niet, gewoonweg te duur zo’n abonnement, het blijkt dat de telefoon van de park info hier kapot is. Dus gewoon afwachten tot de pas weer begaanbaar is, als het goed is ongeveer 3 dagen. We wandelen nog wat rond en duiken dan Daffie in en laten het kacheltje lekker draaien. Hopen op beter weer. Wel is het vreemd dat onze accu’s weinig stroom aangeven dus maar weer aan het zoeken morgen.
vanochtend nog bewolkt maar je kunt weer een beetje buiten zijn. We gaan opzoek waarom we weinig stroom hebben en na een heleboel puzzelen en meten zijn we er achter, de accu’s moeten ook geladen worden tijdens het rijden en dat gebeurt niet. Er moet dus een losse verbinding zijn daartussen. En inderdaad na wat zoekwerk, een kabeltje los. Die weer gerepareerd en als we Daffie starten loopt de voltmeter direct weer op. Zo, ook weer opgelost. Als we nu rijden laden de accu’s nu dus ook weer. De rest van de dag een beetje kaarten en lezen.
Zaterdag 26 januari 2008
Vanochtend opgestaan met stralend weer. Alleen de kant waar de pas zit zit nog steeds in de wolken, dus sneeuw daar volgens de anderen. Johan besluit om met de motor de andere uitgang te gaan verkennen. Volgens de ene kunnen we er wel door en de andere zegt van niet. Maar volgens de man die hier al jaren woont en de park ranger/ camphost is zou het moeten gaan. Dus zelf maar op ontdekkingreis. Johan vertrekt om 9.30 uur en het is een rit van 30 mile ( 48 kilometer ) dus hij is wel een paar uurtjes onderweg. De anderen kunnen die route niet rijden omdat ze daarvoor te weinig brandstof hebben. Nu ik vermaak we de dag wel met een beetje kletsen, wandelen en vanmiddag lekker de warm spring ( warme bron ) in. Achter in de middag is Johan terug, nee het is voor ons niet mogelijk die kant eruit te komen zoals de park ranger heeft aangegeven. Nu dan maar wachten tot de pas weer sneeuwvrij is.
We kletsen wat af met de onze mede bewoners, van hun krijgen we toch wel verontrustende verhalen. 3 tot 4 dagen de pas dicht ??? als het gesneeuwd heeft. Zeg maar 3 tot 4 weken !!!!!!!! we schrikken er wel van. In de loop van de dag gaan we eens met Lee, de opzichter/parkranger hier, praten. Ja hoor, 3 tot 4 weken heel normaal. Wat overkomt ons nu weer. Maar er is ons gezegd dat Lee wel telefoon verbinding heeft. Nu helaas niet waar dus, de steunzender hier op de berg heeft het waarschijnlijk door de sneeuw begeven. Hoe kunnen we nu contact maken met NL om te zeggen dat het verder goed gaat met ons alleen geen verbinding hebben? Laten we duimen dat het morgenochtend mooi weer is, dan gaan we een poging wagen om toch de pas op te komen.
Het is weer stralend weer en we besluiten een poging te gaan wagen om boven te komen. Het is dus een 65 kilometer verderop dus op en neer 130 kilometer, ja ja ook moeten we dus langzamerhand gaan rekenen voor de diesel, die is ook niet oneindig. Maar we zijn snel bij de pas en het ziet er goed uit. Nog 1 kilometer te gaan en shi….., we gaan een van de laatste bochten om en de sneeuw ligt 40 centimeter hoog !!! we doen nog een poging maar Daffie houd het echt voor gezien, 800 meter van de top. Het is echt waar wat de mensen zeggen, er komt op dat stuk van de piste totaal geen zon. We ruimen nog een klein stukje de sneeuw maar er blijkt nog ongeveer 10 centimeter ijs onder de sneeuw te liggen. Ja het is echt onoverkomelijk. Nu we moeten eerst nog even 1 mile achteruit rijden op een smalle steile piste en krijgen dan een mogelijkheid om te keren en dus uiteindelijk naar de camping terug te rijden. De anderen kijken verbaast en ongelukkig dat we weer terug komen maar we moeten er maar het beste van maken. Er wordt ons gevraagd wat we nog aan eten hebben en we worden verrast door enkele tassen met blikvoer van de anderen.
Woensdag 30 januari 2008
Aan het werk, alle levensmiddelen die er in Daffie aanwezig zijn op tafel en inventariseren die hap. Voor hoeveel dagen hebben we nog wat te eten? Achter in de ochtend, het blijkt voor 22 dagen te zijn, de warme maaltijd dan wel. Van een gewone maaltijd tot een heel erg simpele van rijst met een blikje tonijn. Voor ontbijt en lunch ? weten we niet, nog niets daarvoor. De snoeperijen zijn allemaal op, op een paar chipjes na en drinken, cola bijna op sinas op, sinasappelsap op, drinkwater nog voor 6 dagen. We krijgen van iemand hier nog een paar flessen zodat het 10 dagen water wordt. Nu blijkt dat veel mensen hier het bronwater dat hier uit de grond komt te drinken dus al we zonder komen wordt dat de oplossing. Het voordeel is dat we hier lekker ruim water voor handen hebben voor andere dingen dus zoals douchen is geen probleem. Wel een hele geruststelling dat we toch nog voor zolang wat te eten hebben, hoewel het niet erg veel is.
De jarigen die we dus geen sms of mailtje kunnen doen, Alwin, Henk en Eddie, bij deze toch nog van harte. We hopen dat jullie allemaal een goede verjaardag hebben gehad.
De volgende dagen is het badderen in de hot springs, kijken naar de lucht, temperaturen bij houden duimen dat het zo blijft !!!! het ziet er goed uit maar nog lang niet goed genoeg helaas. Vandaag kwamen er 2 jongelui de camping op, wij blij, maar ze bleken via de andere weg de vallei binnengekomen te zijn. Ze willen morgen verder we vragen of ze een telefoontje willen doen voor ons. Als zei nu Mike en Rene bellen in Missouri, dan kunnen die Rob bellen dat alle oké is. We willen namelijk niet de mensen vragen om naar Nederland te bellen. Nu dat willen ze en nu maar hopen dat het allemaal zo gedaan wordt en dat Rob in ieder geval weet dat we nog leven. Daarnaast vragen we of ze nog wat te eten over hebben en inderdaad, een stuk of 10 gedroogde maaltijden voor 2 personen, heee de lunch !!!!!
De park ranger( beter gezegd de host, niet een echte ranger maar een hulpje ) is een echte flapdrol, de info die je uit hem moet trekken is niets en nu is die vanochtend heel erg vroeg vertrokken naar de bewoonde wereld, met een kleine auto over de pas die wij niet kunnen rijden. Er wordt niet gevraagd of we wat nodig hebben of zo of dat die iemand kan bellen. Echt waardeloos.
Voor Boomer is het vrijlopen ook afgelopen, we worden nu ook dagelijks verrast door coyotes, 3 en soms 4 struinen er hier rond en Boomer wil met ze spelen die idioot. Dus die ligt en loopt vanaf nu gewoon aan de riem.
De dagen gaan voorbij, lekker badderen een beetje kletsen en soms komen er mensen binnen die via de andere wegen binnen gekomen zijn. Wel krijgen we bijna altijd wel iets te eten van ze zo blijft de voorraad redelijk en soms wel eens luxe zoals een echte salami worst, wouw. De ene dag ben ik positief en een andere wel eens down, opgesloten zitten is nu niet mijn lievelings bezigheid.
Vandaag komt er een grote auto binnen en die blijkt via de zuid pas erin gekomen te zijn. Ze zeggen dat er nog steeds sneeuw ligt maar het is toch positief dat de eerste via de pas erin is gekomen. Over 2 weken blijkt het presidents day te zijn en dan moet het hier vollopen, dus maar hopen dat het weer zo blijft en dat er veel mensen binnen gaan komen via de pas dan wordt het voor ons misschien mogelijk eruit te komen. Het zijn 2 broers die met pa een paar dagen gaan kamperen. Het is super tegen de tijd dat ze weer vertrekken ( op woensdag ochtend ) hebben we 2 keer uitgebreid bij hun gegeten en krijgen we de laatste verse producten van hun. Zelfs lekkere druiven, appels en een flinke zak met gemengde sla. GENIETEN!!!!!
Tot donderdag blijft het verder rustig en dan komt de eerste invasie, 6 auto’s met natuurlijk de nodige mensen. Ze zijn allemaal via de zuid pas erin gekomen en de berichten zijn hoopvol. Het is nu erg blubberig, er ligt nog wel sneeuw maar geen 40 centimeter meer en natuurlijk nog ijs maar wel minder . Maar blijven duimen dat het weer zo blijft en dat er geen sneeuw meer valt de komende week. We krijgen gelijk alweer eten aangeboden, en een biertje. Daarnaast is van de andere kant een vader met zoontje binnen gekomen en daar hebben we leuk contact mee en natuurlijk komt die de volgende ochtend met 6 eieren en een stukje vlees aan, joepie dat wordt smullen vanavond. Ook nog 8 lekkere broodjes dus hebben we ook weer een lekker ontbijt. Intussen krijgen we van nog een ander stel een halve pot met Nescafé en hebben we weer een lekker kopje koffie ’s morgens, de thee is wel goed maar een kop koffie, niet te versmaden.
Het wordt bijna te gek, achter in de ochtend op vrijdag komt er een gigantische pan met verse soep met veel groente erin achter de deur, zoveel zelfs dat we Dave, een van de mede vastzitters een grote pan mee geven. Als lunch wordt er soep gegeten en voor morgen hebben we nog een complete warme maaltijd.
Het is misschien allemaal wel erg eentonig om te lezen maar…….. ja wat is er meer te vertellen.
Na het weekend van 9 en 10 februari vertrekken er verschillende auto’s via de zuid pas. Ze hebben allemaal sneeuwkettingen en kunnen de laatste 800 meter dus deze gebruiken. In de loop van de middag komt een oude bekende terug van weg geweest en heeft redelijk goede berichten. Er ligt nog wel ijs maar het wordt aanzienlijk minder. Maar met de Daf naar boven, nee dat zal nog niet lukken. We moeten afwachten, er is een andere jonge knul geweest die heeft afgesproken met ons dat die naar sneeuwkettingen zal informeren voor Daffie en als die ze krijgen kan deze komt brengen !!!!!! als het lukt dan komt die woensdag avond laat weer terug en dan zouden we dus langzamerhand een poging kunnen gaan wagen mits er niet weer sneeuw valt. We blijven duimen!!!
Zondag 10 februari 2008
Een echte park ranger komt de camping op, eerst rijdt die ons voorbij en gaat naar Lee, de camp-host. Dan komt die terug en wij zwaaien naar hem om te kunnen vragen wat de weersverwachtingen zijn voorde komende week. Het eerste wat hij vraagt is of wij Diane en Johan zijn en of Daffie een DAF is. Yep, dat is allemaal zo. Nu dan heeft hij bericht van René en Mike dat ze gebeld zijn en dat ze Rob bericht hebben gedaan dat alles oké is. GELUKKIG!!!!. We kletsen wat en hij krijgt via de radio bericht dat het waarschijnlijk de hele week goed weer blijft. Hij maakt nog een foto van ons om deze naar Rene en Rob te mailen om te laten zijn dat het ons verder goed gaat en dan vertrekt die weer, hij gaat speciaal de zuid pas, omhoog rijden zodat die dan Lee kan bellen om de toestand door te geven van de pas. ( Maandag middag hebben we van Lee, de camp-host nog steeds niets gehoord daarover). Intussen vertrekken er nog een paar mensen en ook die laten weer eten bij ons achter, de voorraad blikvoer is nagenoeg niet kleiner geworden de afgelopen weken en drinkwater is nu ook weer ruimschoots voorhanden zodat we geen bronwater meer hoeven te filteren en afkoken voor drinken. Ook hebben we zelfs weer wat luxe drinken zoals blikjes met sapjes en zo. Zelfs krijgen we benzine voor de motor met de woorden dan kunnen jullie nog een beetje rondtoeren hier. De tank wordt afgevuld, ons plastik Jerry cannetje en nog de 5 liter metalen can, niet te geloven allemaal voor een vriendelijk glimlach.
De dagen die volgen zijn weer rustig, op dinsdag ochtend komt Lee de camphost naar ons toe !!!!!!! met de berichten van de ranger, we moeten nog minimaal 10 dagen afwachten, het is echt niet mogelijk voor Daffie er doorheen te komen. Aan de ene kant van de pas is het het ijs en aan de andere kant de blubber. Het blijkt dat de sneeuw daar erg hard aan het smelten is en dat de geulen in de weg veroorzaakt door banden sporen gewoonweg kleine riviertjes zijn. Nu, we hadden net besloten om het einde van de week weer een poging te wagen naar boven te komen maar daar kunnen we dus beter vanaf zien. Ook moeten we dus zuinig blijven met de levensmiddelen en drinkwater. Thee en koffie wordt dus maar weer gemaakt van water hier uit de bron.
Dinsdag avond, jeetje wat gebeurt er, het loopt hier vol, zeker al 15 auto’s zijn binnen. Wat blijkt, het aankomende weekend is een lang weekend, maandag is het presidents day en dan wordt er hier op deze plek een groot feest gegeven, er zullen dan naar zeggen zeker 250 mensen zijn. Voor de drukte en nachtrust niet fijn maar misschien wel leuk om mee te maken. Maar wat kunnen die Amerikanen zuipen, onvoorstelbaar met daarnaast, ja ja in Amerika, hash, in grote hoeveelheden. Sommigen hebben voor het hele weekend wel 500 tot 600 gram bij zich. Op woensdag komen er weer een heleboel binnen en we worden langzamerhand ingebouwd !!! de rust, nee die is ver te zoeken want allemaal hebben ze ook van die mooie grote geluidboxen bij zich die uitgeprobeerd moeten worden voor het weekend. Nu ja het weekend is voor hun al begonnen.
Vanochtend worden we wakker en Mike, MET SNEEUWKETTINGEN, is terug. Of we willen proberen eruit te komen JA NATUURLIJK !!!!!. we pakken snel de bullen en vertrekken. En het lukt, we zijn er weer uit !!!! Joepie de poepie. Het volgende vers;lag zal ik daar meer over vertellen. Maar we kunnen weer verder.